Logo strony

Monika, chciałabym żebyśmy porozmawiały dzisiaj jak mama z mamą – nasze dzieci są w różnym wieku, ale łączy nas to, że obydwie mamy dzieci, które są neuro-różnorodne. Jak dowiedziałaś się o diagnozie swojego syna?

 

Tomek dostał diagnozę – zespół Aspergera, kiedy mieszkaliśmy w Wielkiej Brytanii. Ja jeszcze za bardzo nie wie-działam co to jest ten zespół Aspergera – to było moje pierwsze dziecko i nie byłam szczególnie zaniepokojona jego rozwojem. Tomek poszedł do szkoły jako 4,5 latek, do tak zwanej zerówki. Był bardzo szczęśliwy. Po trzech tygodniach w szkole nauczycielka powiedziała, że ona odsyła go do psychologa, ponieważ będzie badany w kierunku zespołu Aspergera. Diagnoza była w ciągu dwóch tygodni na biurku pani dyrektor, a on od razu dostał nauczyciela wspomagającego. Od razu też rozpoczęto z nim pracę terapeutyczną, rysowano mu albo drukowano obrazki, które dostawał do swojego małego tornistra. Na tych obrazkach na przykład był chłopiec z podniesioną ręką, co oznaczało, że jeżeli chcesz się odezwać w kasie to musisz podnieść rękę. Takie pomoce bardzo dobrze na Tomka działały.

Dość szybko dowiedziałaś się o diagnozie synka – czy to był dla Ciebie trudny etap?

 

Ja jestem z tych, którzy chcą wiedzieć zawsze i uważam, że jak się wie, to łatwiej jest działać. Łatwiej jest zareagować – ma się w ręku wtedy pewien zestaw narzędzi, nawet jeśli nie farmakologiczny, to psychologiczny i można korzystać z rady specjalistów i to jest cudowne. Tak też się dzia-ło w Wielkiej Brytanii. Natomiast drugi etap mojego życia z Tomkiem był bardzo trudny – to był czas po przyjeździe do Polski, kiedy okazało się, że przez sześć lat nie udało nam się potwierdzić tej diagnozy. Wiedza i świadomość na temat spektrum autyzmu i zespołu Aspergera kilkanaście lat temu była w Polsce bardzo niska. Chodziliśmy więc od specjalisty do specjalisty, a Tomek układał te cholerne klocki, których już miał po prostu powyżej dziurek w nosie i odpowiadał na głupie pytania. I nic z tego nie wynikało. Ja straciłam bardzo dużo pieniędzy, Tomek stracił bardzo dużo czasu, cierpliwości, stracił też zaufanie do specjalistów. Na szczęście w końcu trafiliśmy do pani doktor Moniki Kucińskiej, która potwierdziła diagnozę Tomka. Mogliśmy zacząć życie od nowa. Wtedy Tomek rozpoczął naukę w państwowym systemie. Po wielu prywatnych szkołach, poszedł do zwykłego polskiego gimnazjum z od-działami integracyjnymi na ulicy Wojska Polskiego w Warszawie i to była najlepsza decyzja edukacyjna, jaką kiedykolwiek podjęłam.

Kontakt z nami